Home

Advertisement

Customize

нататкі

для самога сябе

11/8/09 07:06 pm - пра першы раз



учора ўпершыню ў жыцьці зьдзейсьніў дзьве рэчы: клаў кахлю і коўзаўся на каньках.

наагул у жыцьці бясконцая колькасьць нязьведанага і яшчэ нязьдзейсьненага. і штораз нібы нараджаесься наноў. нібы п'еш свой улюбёны таматны сок ці заходзіш па грудзі ў балтыку. ну, ці яшчэ якая радасьць.

абнаўленьне.

10/31/09 11:33 am - пра непахісную праўдзівасьць гадзіньнікаў

http://daroha.livejournal.com/117755.html?view=1821691#t1821691

мінула больш за два гады. перачытаў.
які вынік? жыцьцё ўсё паставіла на свае месцы. усё слушна.

10/30/09 12:50 pm - пра паперу з прыбіральні

учора няўдала адкрываў кансэрву й зачапіўся за бляху далоняй. бінту не было, затое ў прыбіральні ляжала рулька паперы. а вось яшчэ я чуў, што кроў можна мохам спыняць. прынцып тойсамы.

да чаго гэта я ўсё? ды нідачаго. проста так. яно наагул усё неяк проста так.



upd. а вось мой сябра ваня мне напісаў у скайп наступнае:

"Видишь ли конь...Нас настолько плотно окружили Windowsы,Simensы дизельное топливо, консерванты, Матрицы, терминаторы, Газпромы, Castrolы, нефть, пиарменеджеры, aйподы, водороды, килобайты.......Настолько плотно,что когда мы вдруг режем до крови руку,то нам нужно время что б припомнить тот удивительный факт ,ччто мы сделаны из мяса и крови)"

ну і вось, гэтак і ёсьць.


_

10/26/09 09:32 pm - пра тое, як сябе трэба паводзіць на допыце (навучальны дапаможнік)

такога хуй расколеш (8

10/26/09 08:13 pm - пра выбар першаснай сыстэмы каардынат



усё залежыць ад таго, што мы абіраем за першасную сыстэму каардынатаў: назаўсёды ці часова. калі назаўсёды, то я назаўсёды застануся гарадзенцам і сэрцам заўсёды ў горадні. калі часова, то ўсё вакол часова і навакольны сьвет - гэта ўскраіны горадні, якія таксама цікава й варта спазнаць.


зрэшты, першае другому не пярэчыць. і гэта цешыць (8

_

10/11/09 01:37 pm - пра восень



восень прыгожая
адно халодная

10/4/09 09:46 pm - пра тое, як ёсьць

я шчасьлівы
толькі жудасна адзінокі


_

9/28/09 10:42 am - пра блізіню скандынавіі



учора зрабіў першы за апошні час здымак варшавы. усё вазіў-вазіў з сабой свой nikon, але ў рукі ня браў. а ўчора захацелася раптам пакінуць напамін пра гэтую цудоўную восень. прыгожую і трагічную. ну, не сьмяротна трагічную - што ж так патасна! - але восень ёьць восень. штогод у мітычны вырай адлятаюць ня толькі птушкі, але й весялосьць ды бесклапотнасьць. да наступнае вясны. падалей ад зімы.

трывожна й сумна ад прадчуваньня блізкае зімы. ужо зусім хутка захлыне мой улюбёны скандынаўскі настрой. хочацца ўтульнасьці, цеплыні й цалавацца. вяртацца ў дом, дзе цябе чакаюць. грэць адно адному, хукаючы, зьмерзлыя пальцы. граць у сьнежкі пад ліхтарамі. варыць глінтвэйн. слухаць цішыню й сэрца.

будзе піцер. і будзе крым.

галава цешыць: не баліць ужо каторы тыдзень. пігулкі пакрыўдзіліся на недахоп увагі й закаціліся недзе ў цёмнае пылкае закуцьце.

усё гарыць: і навокал, і ненавокал. і нават цыгарэтная зацяжка ня цешыць сваёй цнотай.

9/25/09 01:23 pm - пра сутнасьць дзяржавы і ўлады



улада й дзяржава маюць процьму азначэньняў, але сутнасьці сваёй ад гэтага не зьмяняюць і менш прыцягальныя для людзей ня робяцца. таму вельмі важна разумець уласна прыроду гэтых зьяваў, каб не патрапіць у іх гэткі зманлівы і гідотны адначасова палон.

кіруючыся тым, што зьявы гэтыя ў сучасным сьвеце практычна не магчымыя паасобку (уладную прыроду асобных супольнасьцяў менш сумернага рангу не разглядаю з-за іх прапарцыйнай аналёгіі з узроўнем дзяржаўным), дазволю сабе атаясаміць гэтыя два паняткі - у гэткую ўладу-дзяржаву.

усялякая ўлада-дзяржава - гэта найміты, абслуга. супольнасьць (народ, нацыя, племя - ды што заўгодна) наймае пэўную групу людзей дзеля выкананьня апошняй шэрагу паслугаў для першай (ахова здароўя, адукацыя, клопат пра старых і нямоглых, абарона мірнага суіснаваньня чальцоў супольнасьці міжсобку, а таксама з прадстаўнікамі іншых супольнасьцяў і г.д.). у якасьці аплаты за паслугі супольнасьць перадае наймітам частку сваіх уласных правоў і свабодаў, а таксама накіроўвае ў выглядзе падаткаў частку сваіх уласных даходаў - на падтрымку існаваньня наймітаў (іншымі словамі, сваёй абслугі), а таксама на рэалізацыю ўласна паслугаў. частка даходу ад калектыўнай працы таксама ідзе ў кішэні непасрэдна калектыву, астатнія сродкі накіроўваюцца ў распараджэньне абслугі на акрэсьленыя вышэй мэты.

і ўсё.

калі абслуга дакладна і якасна выконвае свае абавязкі перд супольнасьцю, якая яе была наняла, то мы можам сьцьвердзіць, што ўлада-дзяржава выконвае свае функцыі, дзеля якіх і была пакліканая ды ўласна створаная.

як толькі ўлада-дзяржава перавышае свае паўнамоцтвы ці замест акрэсьленых замоўцам (супольнасьцю) паслугаў пачынае займацца нейкай іншай дзейнасьцю, а таксама перанакіроўвае сродкі, выдаткаваныя ёй замоўцам, на іншыя мэты і віды дзейнасьці - гэткая абслуга адразу ж страчвае ўсялякую легітымнасьць, а самавольнае перанакіраваньне сродкаў супольнасьці зьяўляецца злачынствам (прынамсі крадзяжом).

ад гэтага моманту гэткая ўлада-дзяржава ператвараецца з групы найманае абслугі ў злачынную групоўку, бандзюкоў. адпаведна сродкі ад калектыўнае працы й падаткі больш не адпавядаюць акрэсьленым раней мэтам, і іх засвойваньне злачыннай уладай-дзяржавай незаконнае. гэтак дзяржаўны падаткавік альбо судовы выканаўца ператвараецца ў банальнага рэкеціра. плаціць гэткім ці не - пастанаўляе кожны чалец супольнасьці самастойна.


да прыкладу, я гэтую сучую дзяржаву не карміў, не кармлю і карміць ня буду.


_

9/16/09 06:11 pm - пра трапнасьць



сёньня ў тыры я выбіў дзьве 10, чатыры 9 і чатыры 8 - зь дзесяці стрэлаў. мне нават значак далі - толькі чамусьці ІІІ ступені. там што галоўнае - стрымаць дыханьне й не хвалявацца.

ну, рыхтавацца дык рыхтавацца. аніякіх намёкаў - усё адкрытым тэкстам.

9/15/09 03:13 pm - пра кдб і дрочараў

сёньня зранку патэлефанавалі з кдб. юрій александровіч настойваў на "побеседовать" - наконт маіх "поездок за граніцу". "побеседоваць" з юріем александровічем ахвоты аніякае не было. і я паслаў яго. за санкцыяй. юрій александровіч паабяцаў даслаць павестку.

вось служылі бы народу, а не дыктатару - і самыя бы за мяжу езьдзілі. а не задавольваліся бы сваімі "побеседовать". гэта як падрачыць - замест паўнавартаснага сэксу.

я так думаю.



_

8/25/09 08:55 am - пра неверагодную лёгкасьць быцьця



...варшава. раніца. 10:07. другі запар выходны.

- эээ... валера... скажы, што табе таксама хуёва, каб мне зрабілася лягчэй...

- стары, я прачнуўся паўтары гадзіны таму ў лазенцы на падлозе.

- гыгыгы, дзякуй, стары! мне палепшала!..


***

жменя анальгетыкаў - але-оп! кубак кавы - але-оп! усё, едзем у басэйн. змучанае за ноч цела нясьмела азіраецца ў пошуках нядаўняга ката-болю. пакуль яго паблізу няма, можна жыць. усё добра.

плаваць, плаваць да зьнясіленьня. скокаць да самага дна, туды, у пругкую празрыстую самоту. ляжаць на мокрай кахлі. дыхаць... дыхаць... дыхаць...


***

я ніколі не любіў менск. і ў гэтым мяне заўжды папікалі сталічныя беларусы. не адчуваючы да менску нелюбові, я часьцяком спрабаваў зразумець сваю адсутнасьць любові да яго. правінцыйнасьць? краёвы снабізм? розніца рытмаў і сумераў? не, гэтыя тлумачэньні болей не пасуюць: у вільні ды варшаве я пачуваюся выдатна, а апошнім часам і лепш, чым у горадні.

мы папросту занадта розныя зь менскам. альбо інакш: я не люблю ў сабе менск. апынуўшыся недзе пасярэдзіне між трыма сталіцамі, мая горадня разьдзерлася таксама на тры няроўныя часткі. штосьці блізкае і роднае, але патрабуе легалізацыі. іншае - зразумелае, але настолькі непрыемнае й непрымальнае, што ўласна разуменьне яго робіцца нежаданым цяжарам.

за гэтыя чатыры гады я прызвычаіўся маўчаць. навушнікі ў вушы - усё, сьвеце, я цябе адключаю. паўзь сьвядомасьць плывуць акварыюмныя людзі, ракавіны-самаходы, паштоўкі мескіх пэйзажаў. у менску часьцей зьвяртаюць увагу на тваю беларускую па мабільніку. але гэта не таму, што да цябе тут камусьці ёсьць справа ці што ў вільні ды варшаве больш сьліны ў пляўку на цябе і ўсё навокал. папросту тут гэта с в а ё - ч у ж о е_б я з_п р а в а_н а_с в а ё, там - таксама чужое, але ты маеш на яго права.

гэтак хочацца каханьня і голае фатасэсіі! а час імкліва меншае, і ўпіхнуць свой першы раман у незабыўныя 27 усё цяжэй і цяжэй.


***

...яшчэ пігулка. не, лепш дзьве. Божа, калі гэта ўжо ўсё скончыцца?! так, зараз чакаць, зьнерухомець і папросту чакаць: магчыма, кат знудзіцца і адчэпіцца. і калі боль супакоіцца, хоць на нейкі час, быцьцё зноўку набудзе сваю лёгкасьць.

штораз непаўторную і жаданую, як першы пацалунак.

8/12/09 07:44 am - пра нашых у горадзе



upd. ябаная беларуская сыстэма із сваімі сранымі сьпісамі невыязных усё-ткі ўнесла карэктывы. канцэрт адкладаецца на нейкі час. але стас вільню яшчэ парве. палюбэ.

7/28/09 07:09 am - пра прыкметы



учора ехаў у траліку і раптам падумаў пра тое, што ёсьць адна прыкмета, якая надта ж трапна характарызуе тваё жыцьцё - гэта тваё атачэньне. калі ў цябе ўсё добра, то і людзі вакол цябе - добрыя. а калі ж ты ў глыбокай дупе, цябе і атачаюць лузэры, недарэкі, хлусы і маргіналы.


_

7/28/09 05:21 am - пра тое, што не люблю

вось у гэтую краіну еду праз колькі гадзін.



ИРИНА ДОРОФЕЕВА: «ПОСЛЕ МОИХ КОЦЕРТОВ УРОЖАИ СТАНОВЯТСЯ ВЫШЕ»

Любимой певице Александра Лукашенко, Ирине Дорофеевой, кажется, что она всегда была «лицом Беларуси».

В интервью Радио TUT.BY «лицо Беларуси» Ирина Дорофеева рассказала, что на ее песнях уже выросло не одно поколение детей, и поделилась соображениями, как ее творчество влияет на рост урожая. Приводим фрагменты из этого интервью.

– Скажите, пожалуйста, о чем вообще творчество Ирины Дорофеевой?

– Обо всем! В первую очередь оно относится к людям и к тем человеческим чувствам и стремлениям, которые присущи каждому. Скажу честно, объединяет все вышеперечисленное любовь. Я понимаю, что все держится на этом чувстве. Любовь помогает работать, жить, чувствовать себя счастливым и несчастным. Последнее, наоборот, дает тебе стимул снова подниматься и идти вперед. Это чувство присутствует везде и во всем, о чем бы мы не говорили.

– Насколько актуально ваше творчество в контексте восточно-европейской эстрадной музыки?

– Мне повезло, я работала со многими известными авторами. Причем как с зарубежными, так и с российскими мэтрами - с Кимом Брейтбургом, с Александрой Пахмутовой, Николаем Добронравовым и многими другими. Конечно, уже есть с чем сравнивать, потому что ты постепенно впитываешь культуру других людей. Работала с украинским певцом и композитором Александром Пономаревым и со многими другими. Я понимаю, что определенная музыка относится к какой-то территории, и она имеет свою потребительскую способность. И поскольку у меня такой работы было немало, я могу сказать, что песен в моем творчестве накопилось для любой аудитории: как для европейского и российского рынка, так и для отечественного. Мне легко даются разножанровые и разностилевые репертуары. Я без трудностей могу выучить композиции на разных языках, потому что имею хорошую память.

Радует то, что музыка действительно не знает границ! Если ты это делаешь искренне, и у тебя все получается, музыка никогда и никого не оставляет равнодушным. Просто нужно грамотно подобрать репертуар. Возможно, не все могут его оценить, но я в этом не виновата.

– Какой вы видите себя в обозримом будущем? Опишите вашего слушателя. На ваш взгляд, изменится ли он в будущем вместе с Ириной Дорофеевой?

–Мне хочется, чтобы мой слушатель стал более активным и молодым. Я хочу сказать, что на моих песнях уже выросло не одно поколение детей, как это не странно. Им нравятся мои песни! Я понимаю, что эти ребята всегда будут моими искренними поклонниками, потому что в свое время я доехала до каждого. Планирую показать новую глобальную программу в Минске. Потому что после концертов во Дворце Республики и в Мирском замке зрители ждут яркое и помпезного шоу. Сейчас строится замечательный комплекс «Минск-арена», в котором наверняка будут показываться и развлекательные программы. Так что есть к чему стремиться! Хочется выпустить новый альбом. Надеюсь на то, что мы найдем выходы на различные продюсерские компании и все-таки выйдем на европейский рынок. Я была бы не против поработать больше на постсоветском пространстве. Эта работа нас ждет впереди и я, конечно, вижу путь, в котором я во многом должна быть первой.

–Я вычитал, что ежегодно вы проводите серию концертов, которая называется «Под мирным небом». Расскажите о них поподробнее.

– Эта акция началась у нас в 2005 году. Наверное, мы одни из первых были инициаторами полевых гастролей, приезжали в областные и районные центры. В этом году поедем в Витебскую область. Состоится пятьдесят концертов, из них две трети будут благотворительными. Грандиозный тур «Под мирным небом» решили совместить с 65-летием со дня освобождения Беларуси от немецко-фашистских захватчиков и назвать «Дорогами победы». Я выступаю с сольными концертами в воинских подразделениях Министерства обороны. Это поднимает патриотический дух наших молодых ребят. Концерты в полях - это, наверное, самое интересное, потому что они проходят в период уборки, когда комбайнеры и механизаторы работают в поте лица.

– А чем вам нравятся такие концерты?

– Во-первых, общением с нашими людьми. Я люблю живое общение с публикой и просто не могу без этого жить. Приезжая в сельскую местность, питаюсь энергией, исходящей от земли. Я вижу, с какой самоотдачей пашут труженики села, и понимаю, что им хочется видеть, насколько значима их работа. Они не должны чувствовать себя оторванными от столицы и от культуры в целом. Нам многие председатели рассказывали интересные факты. Говорят, когда мы уезжаем, погода всегда стоит отличная, настроение боевое, увеличивается работоспособность, урожаи становятся выше. Ведь у каждого человека должен быть эмоциональный всплеск, а наши люди очень скромные по своей натуре. Правда, за последние несколько лет белорусы стали более открытыми, они научились по-другому жить. Я вижу, как расцветают агрогородки, там появляются дома культуры, улучшается быт людей, а последние в свою очередь чувствуют, что жизнь бьет здесь и она настоящая. Я тоже хочу чему-то научиться у них. Ведь то, что идет от земли, оно и есть настоящее.

– Почему в последнее время ваши песни приобрели столь ярко выраженную идеологическую направленность?

– Еще в 1993 году появилась такая песня «Веру и малююсь» на белорусском языке. Тогда не было еще никакого визита главы государства. Мы эту линию проводим на протяжении всего творчества. Думаю, если артист честен и искренен, он должен писать о том, где он живет. Поверьте, если вы начнете ковырять творчество Маккартни, то найдете очень много песен о своем маленьком городке, о родном клубе и друзьях. Каждый год у нас появляется 5-7 хороших песен на родном языке белорусов, которые мы пишем с ведущими авторами. Например, Сергей Сухомлин написал песню «Беларусь сільная!», хотя он современный автор, работающий в другом направлении. Мы рады, что мы приобщаем молодых авторов к нашей национальной культуре.

– Скажите, вы все еще лицо Беларуси?

– Мне кажется, что я всегда была им.



____________________________________________________________
узята адсюль: http://charter97.org/ru/news/2009/7/27/20466/


замест p.s.

Как не навижу, так люблю свою Родину
И удивляться здесь, право, товарищи нечего
Такая она уж глухая, слепая уродина
Да и любить-то мне больше и нечего

(фёдор чистяков, "ноль" - просто я живу на улице ленина...)


_

7/20/09 10:01 pm - пра гімалаі і салёную ваду

паўночнае мора прыгожае. і вельмі моцнае. несуцішны вецер, вялізныя зялёныя хвалі. думаў, у вадзе будзе страшэнна халадно, як на атлянтыцы. памыліўся (8

потым сядзелі на беразе й пілі мясцовае піва. вецер радасна дзьмуў: маўляў, якія малайцы! - ды сыпаў неўпрыкмет у піва жменямі пясок.



учора паехалі з аркадзікам у амстэрдам. напярэдадні пытаў парады ў сяброў. ніколі ў жыцьці не паліў, анічога наагул, аніводнае зацяжкі. неяк у жарт надумаў, што ўпершыню зацягнуся сапраўднай кубінскай цыгарай і зраблю гэта менавіта на кубе. вах!

а тут - амстэрдам. і што рабіць? нечакана абсалютна ўсе сказалі: ня трэба, не палі. я ажно разгубіўся...

карацей, першую маю дымавую жанчыну звалі trans himalai.






ага. яшчэ былі ў гаазе і ротэрдаме. але пра іх як-небудзь пазьней. бо зараз у нас - кінапрагляд (8
_

7/19/09 03:07 am - пра няісны рэпартаж



мне трэба напісаць па вяртаньні з галяндыі рэпартаж і падрыхтаваць фотарэпартаж для t-styl.info, а я нават не ўяўляю, пра што пісаць і што здымаць.

мне ня хочацца пісаць і здымаць - я ўсё думаю, адкуль гэтыя радкі: "мне так радостно, мне так больно..." - круцяцца ў галаве, а прыгадаць аніяк не магу.

сёньня плаваў у паўночным моры.



тут добра. гэта праўда.


_

7/16/09 07:48 pm - пра музыку і геаграфію

кропелька сказала, што зараз больш пасуе "урок географии". мы з аркадзікам пагадзіліся. адразу ж. дый як не пагадзіцца адразу ж, калі гэткая смачная курыца і сьлівы?!

ік (8

_

7/16/09 07:04 pm - пра галяндыю



так, мы гэта зрабілі (8

p.s. выбіраемся на мора. аркадзік круты. кропелька - казка!


_

7/11/09 11:43 pm - пра галяндыю



вось што я ведаю пра галяндыю? квартал чырвоных ліхтароў, легалайз і паўночнае мора, дзе можна дагрукацца да нябёсаў. ну і сыр.

і ўсё.


_
Powered by LiveJournal.com

Advertisement

Customize