пра беларускую недажурналістыку-2 (пост адрэдагаваны)
дадзены пост я адрэдагаваў, хаця ніколі раней гэткага не рабіў: пішу толькі тое, за што гатовы адказаць перад кім-заўгодна.

напэўна, і гэты пост варта было бы пакінуць - як прыклад і напамін самому сабе пра ўласную празьмерную эмацыйнасьць і нястрыманасьць.

аднак з-за таго, што ён утрымлівае абразьлівыя выказваньні ў дачыненьне да іншай чалавека, я ўсё-ткі пастанавіў пост зьмяніць.


дык вось. раней у гэтай нататцы зьмяшчалася інфармацыя пра адзін вельмі непрыемны выпадак, як мне падалося, плягіяту - крадзежу майго матэрыялу журналісткай рэсурсу naviny.by юліяй міцкевіч. рэч у тым, што трапіўшы выпадкова на адзін зь яе матэрыялаў, я ўбачыў выразныя цытаваньні з аднаго з маіх артыкулаў, аднак спасылкі на арыгінальную крыніцу не заўважыў. я некалькі разоў запар праглядаў матэрыял, аднак спасылкі ўсё-адно не знаходзіў, хаця юлія сьцьвярджае, што спасылка была пазначаная ад самага пачатку, як таго й вымагае журналісцкая этыка.

замест таго, каб зьвязацца непасрэдна зь юліяй, я напісаў ліст у рэдакцыю рэсурсу, у якім яна працуе: на той момант кантакт рэдакцыі знайсьці было значна лягчэй, дый, абуранаму фактам плягіяту, мне зусім не хацелася кантактаваць зь юліяй. таксама я напісаў пост (ён знаходзіўся ў маім блёгу замест дадзенай нататкі), у якім выклаў спасылкі на мой артыкул і матэрыял юліі, а таксама ўжыў выказваньні ў бок дзяўчыны, безумоўна, абразьлівыя для яе. зрабіў я быў гэта шчыра, не стрымліваючыся, як зрабіў бы ў дачыненьне да якога-заўгодна іншага плягіятара, не зважаючы на яго асобу (раней я сустракаўся з гэткімі выпадкамі, калі мае матэрыялы, часам зьмяняючы адно прозьвішча аўтара, нахабна прысабечвалі). намеру абразіць юлію бяз важкае прычыны ў мяне не было й няма.

у выніку, зараз я не ўяўляю магчымасьці праверыць, як было насамрэч: ці я сапраўды нейкім чынам не заўважыў спасылкі ад самага пачатку, ці яе сапраўды там не было. у кожным выпадку, я зрабіў вельмі непрыгожа, не стрымаўшы свайго абурэньня і тымсама ня даўшы юліі патлумачыць сытуацыю, як яна яе бачыць - тады, напэўна, мы здолелі бы пазьбегнуць гэтага, нікому не патрэбнага й вельмі непрыгожага, канфлікту.

я прашу прабачэньня ў вас, юлія міцкевіч, за мой, безумоўна, нягодны ўчынак. намеру абразіць вас бяз важкае прычыны ў мяне не было - раззлаваны, я папросту разглядаў вас як звычайную плягіятарку, ня вартую добрага стаўленьня ці нейкае эмацыйнае стрыманасьці. іншае прычыны для абразы вас ці наагул нейкага кантактаваньня з вамі ў мяне не было, няма і, думаю, ня будзе.

перакананы, што калі б я ў той момант стрымаўся і скантактаваўся з вамі, мы бы абавязкова перадухілілі дадзены канфлікт і далейшы ўзаемны абмен абразамі. за свае абразы ў дачыненьне да вас я прашу ў вас прабачэньня. вашыя абразы й пагрозы, адрасаваныя мне, успрымаю як адэкватныя дзеяньні ў дадзенай сытуацыі - адпаведна, крыўды на вас за іх ня маю.

спадзяюся, што намеру працягваць канфлікт у вас, як і ў мяне, няма і мы здолеем яго неяк залагодзіць.


_